lunes, 23 de abril de 2012

23 de abril...Día do libro.

Sabes que naceu hai hoxe 114 anos? Valentín Paz Andrade.
Un escritor galego nado no siglo XIX, en concreto o 23 de abril do 1898, en Pontevedra.
O ano 2012 dedicarálle o Día das Letras Galegas.
Este home tivo unha gran traxectoria: político galeguista, empresario, poeta e ensaista.
Foi o impulsor, xunto con Manuel Fernández, da primeira gran multinacional galega, Pescanova. Valentín Paz Andrade promoveu periódicos como 'Galicia' ou 'El pueblo gallego', que son dous grandes pilares culturales do  galeguismo da época. Destacou polo seu compromiso co país tanto no ámbito político, empresarial e literario.
A Valentín faltáronlle votos para ser diputado no ano 1931 e colaborou co Estatuto de Autonomía no ano 1936.
Tras a fundación de Pescanova, da que foi presidente, desenrolou un activa labor no progreso de Galicia como  literario, histórico e económico.
Formou parte da 'Real Academia' a partir do ano 1964 e morre, en Vigo, o 19 de maio do 1987.

O vello Ferrol.

Invítovos a unha pequena reflexión; este pequeno fragmento é de Jorge Borrow, un inglés que escribe a súa imaxe de Ferrol; ¿cómo ollades vos, ou ollarán,  o noso futuro?...


"..Crucé la bahía para ir de la Coruña a El Ferrol...me mareé mucho en la travesía y tuve que ir echado, casi sin sentido, en el fonde la pequeña lancha en que me embarqué, abarrotada de gente. EL viento era contrario y la marejada muy fuerte. No pudimos izar la vela; cinco o seis marinerotes nos llevaron a remo y en todo el tiempo no cesaron de cantar canciones gallegas. De pronto el mar pareció serenarse y el mareo se me pasó de golpe. Me puse de pie ymiré en torno. Estábamos en uno de los parajes más raros que pueden imaginarse;era un largo y angosto pasadizo, dominado en ambas márgenes por una estupenda barrera de rocas negras y amenazadoras. Esa hendidura natural de la línea de la costa es tan regular y tan recta , que no parece obra del azar sino hecha a propósito. Las aguas sombrías y quietas son de inmensa profundidad. El paso tendrá una milla de largo y es la entrada de un ancho fondeadero, en cuyo extremo opuesto se alza la ciudad de El Ferrol.
     Apenas  entré en esta ciudad se apoderó de mi alma la tristeza. La hierba crecía en las calles ; por todas partes me daban en cara las huellas de la miseria. EL Ferrol es el gran arsenal marírtimo de España, y participa en la ruina de la en otro tiempo espléndida marina española. Ya no pululan en él aquellos militares de carpinteros de ribera que construían largas fragatas y los tremendos navíos de tres puentes, destruidos casi todos en Trafalgar. Tan solo unos pocos obreros mal pagados y medio hambriendos desperdician allí las horas, y apenas sirven para reparar tal cual guardacostas desmantelado po los tiros de alguna goleta inglesa contrabandista de Gibraltar. La mitad de los habitantes de Ferrol pide limosna ; y dícese que no es raro encontrar entre ellos oficiales de marina retirados, muchos de ellos inválidos, a quienes se deja perecer en la indigencia, ya que por la penuria de los tiempos, cobran sus sueldos y pensiones con tres o cuatro años de retraso. Una turba de pordioseros importunos me siguió hasta la posada y aún intentó penetrar en mi habitación.
-¿Quién es usted? - pregunté a una mujer postrada a mis plantas, que conservaba en el rostro huellas evidentes de un pasado mejor.
- Soy la viuda- me respondió en muy buen francés- de un valeroso oficial que fue en otros tiempos almirante de este puerto.
En ninguna parte se manifiestan la miseria y la decadencia de la moderna España con tanta fuerza como en El Ferrol.
   Con todo, hay aquí mucho que admirar. A pesar de su desolación actual, hay en El Ferrol algunas calles buenas y no pocas casas muy hermosas..''

A Reconquista de Vigo


En Vigo  celebrase a Festa da Reconquista co fin de conmemorar a retirada dos franceses tras haber dominado a cidade a comezos do século XIX.
É unha festa tradicional na cal se festexa da liberdade e recuperación do territorio limítrofe con norte de Portugal. Xeralmente faise o fin de semana máis próximo ao 28 de Marzo.
Según cóntanos esta festa popular ten a súa orixe no ano 1809, cando o pobo de Vigo, farto do maltrato que padecía pola dominación francesa, desatouse unha revolta popular que culminou coa expulsión das tropas napoleónicas de Vigo.
Os nomes de Morillo e Cachamuiña, dos valerosos militares que colaboraron en guiar ao pobo, a librar a batalla cos franceses, son homenaxeados e recordados nesta festa como heroes. E no es para menos, xa que foron estes dous militares quenes conduciron a reconquista do territorio español ao resto de habitantes, contando soamente coa axuda dos barcos ingleses. Cachamuiña foi quen orientou ao pobo ata a batalla e Morillo, quen finalmente recibiu o aceptou a rendición francesa.
Durante a Festa da Reconquista de Vigo realízanse varias actividades, que lévanse a cabo durante toda a fin de semana. Sitúanse postos de venta de comidas rexionais e outros produtos típicos, montando un mercado semellante ao dos principios do século XIX, entre outras cousas.
Pero sen dúbida, o mais destacado da Festa da Reconquista de Vigo, é a representación teatral que presentase na cidade, co fin de retratar episodios da batalla e conmemorar a nova independencia. O ingreso á Praza da Independencia e a irrupción pola Porta de Gamboa son do mais emocionante. Xustamente é alí onde Bernardo González del Valle, mellor coñecido como Cachamuiña, ten o seu papel central na historia tras romper as portas que bloqueaban o acceso aos vigueses..
Vigo convértese durante o fin de semana mais cércano ao 28 de marzo, nun verdadeiro teatro ao descuberto. É unha gran ocasión para visitar a cidade, e ademais, presenza en vivo a batalla que devolveu a España unha das cidades máis encantadoras.

martes, 20 de marzo de 2012

Traballo de Laura Fernandez e Meu

Traballo de Laura Fernandez e Meu


Sabiades que...

En Ribadavia se estableceron os xudeos, aló polos comezos do século XI. Parece ser que era un sitio magnífico para os seus negocios. Nesa época o rei era Do García; era un reino importante, cun límites que se extendían máis alá do río Douro, e incluso con poder de vasalaxe sobre o reino musulmán de Badajoz.
A chegada de Don García produciu un efecto inmediato de expansión en Ribadavia, entendéndose e creando o núcleo do que é hoxe. Entre cabaleiros, nobres, administradores e demais, viñeron os xudios, os verdadeiros señores das fianzas, comenzando polas propias do rei.
A comunidade xidía en Ribadavia alcanzou unha poboación en torno aos 1500 habitantes, acupando rúas, prazas e travesías. Trala expulsión de 1942, moitos convertíronse ao cristianismo e así mantiveron as súas riquezas, mantidas durante xeneracións, ademais de ser concidadáns con plenos dereitos. Alcanzaron unha boa economía entonrno aos séculos XV e XVI, o máis salientable a comercialización co viño. Ademais de comerciantes, exerceron oficios artesanos, zapateiros, sastres, ferreiros...
Da xudería de Ribadavia todavía hoxe persiste o trazado medieval das largas e estreitas rúas, as rúas e prazas e patios cuxas fachadas non parecen haber sufrido o paso do tempo.
Esta xudería atópase entre a praza 'Mayor' e a muralla medieval. Os mercados xudíos se atopaban nos baixos das casas, evitando a entrada do sol para a comidade dos clientes e para preservar os alimentos. Os balcóns proxectados cara a rúa, protexendo os baixos da choiva; ademais, colocaban un chanzo duns centímtros sobre o nivel da calzada, diante das súas portas, para que a humidade do chan no penetrase nos seus locais.

Por último, tíñano todo, a Sinagoga? Situada na praza da Madalena, no mesmo corazón da xudería; punto de referencia a ter en conta.
Declarada como Monumento Nacional. Estou segura, de que estos restos da antiga xudería, dan un bo, moi bo pasear.

lunes, 19 de marzo de 2012

María Pita

"Y ahí esta María Pita como inmortal guerrera" Sóabos? A min si, dunha canción; pero nunca souben quen era, nin porque motivo se dicía. E as festas de María Pita? Iso seguro que o coñecedes mellor, na cidade de A Coruña. Eu vouvos contar a historia desta muller.
O 4 de maio do 1589 as tropas inglesas comezan o asalto de Ciudad Vieja, logrando ascender á parte máis alta da muralla e enfrentarse corpo a corpo cos defensores. Disparon ingleses os barren, era o fin! No combate morre o segundo esposo de María Pita, Gragorio Rocamunde.
¡Xa son nosos!-berreou un elférez inglés, cunha bandeira na man, alcanzando o máis alto da muralla, seguido polos seus soldados e cuns pasos máis só lle quedaría descender para entrar na cidade. María Pita, arrodillada e atendendo en vano a un tenelero, incorporouse e clavou os seus ollos naquela figura imponente que farfullaba cousas inintelixibles. María Pita, fora de si, abalanzouse temerariamente contra o sorprendido alférez se darlle tempo a reaccionar e hundiu unha pica no seu ventre. María o despeñou pedras abaixo pero antes aferrouse o asta da súa bandeira e a exhibiu de cara aos seus concidadáns.
- Axudádeme a votalos de aquí! Quen teña honra que me siga!-gritou.
Aquel grito iniciou unha lenda. As mulleres, nese momento, abalanzáronse en masa contra a muralla facendo recular á ofensiva. En medio do griterío feminino, lanzaron unha chubia de pedras, aturdindo ás compañías inglesas que vían como a súa bandeira quedaba en manos inimigas. Tras dúas largas horas de batalla logran a retirada dos ingleses deixando centos de mortos e feridos.

Como dixo unha gran muller: "Somos o que somos polo peso do pasado". Así que, por qué non temos un bó nivel de inglés? Grazas a esta muller,
                                                                                                             María Pita.